Eliksiry - lekcja 7

Temat: Składniki eliksirów - cd.

Dzień dobry!
Dziś ostatnia lekcja o składnikach eliksirów. Na kolejnych zajęciach omówimy już konkretne eliksiry.
Tradycyjnie wyjmijcie pergaminy i przepiszcie z książki opisy składników zapisanych na tablicy. Po skończonej pracy podejdźcie do stolika i obejrzyjcie je.

Ropa Czyrakobulwy - roślina lecznicza, przypominająca bezskorupowego ślimaka wyrastającego z ziemi i pokrytego żółtymi bąblami pełnymi cuchnącej ropy. skuteczne w zwalczaniu trądziku Do wzrostu jest jej potrzebna czarna, wilgotna ziemia i ciepłe pomieszczenie. Zrywa się ją po ok. 6 tygodniach od zasadzenia.

Serce Krokodyla - krokodyle (Crocodylia), gady z rzędu obejmującego 3 rodziny: aligatory, gawiale oraz krokodyle właściwe (Crocodylidae). Są jedynymi żyjącymi współcześnie przedstawicielami gadów naczelnych, zaliczanymi do rzędu Eusuchia. Znanych jest 22 współcześnie żyjących gatunków krokodyli, tworzących ok. 38 lokalnych podgatunków. są odporne na magie ognia i magie mentalną.

Skarabeusze -  Skarabeusz, święty żuk egipski czczony pod imieniem Chepri, bóg wschodzącego słońca i symbol zmartwychwstania. Był też znakiem słowa "stawać się" oraz "być" w piśmie hieroglificznym. Od okresu tynickiego (3100-2686 p.n.e.) Skarabeusze noszono jako amulety (wykonane z fajansu, szkła, gliny i metali). Obdarowywano też nimi zmarłych (symbol życia w zaświatach)

Skorupa żółwia - twarda, często ciemnozielona, podchodząca pod kolor brązowy, służy za pancerz. Wykorzystywana w eliksirach ochronnych a także leczniczych, wspomagających przedłużanie procesów życiowych.

Skórka boomslanga - skórka wodnego węża, wykorzysytywna w wielu eliksirach, szczególnie przy tworzeniu Eliksiru Wielosokowego.

Sproszkowany róg Dwurożca -  Dwurożce to małe, czarne lub brunatno-czarne koniki. Rogi dwurożca są bardzo cenne i bardzo trudno je kupić lub zdobyć. Sproszkowanego rogu Dwurożca używa się do przygotowywania silnych eliksirów, np. Eliksiru Wielosokowego.

Suszona pokrzywa (Utrica dioica) -  bylina z rodziny pokrzywowatych, występujący niemal na całej kuli ziemskiej, Jest byliną, przeważnie dwupienną, wytwarzającą podziemne rozłogi i silne korzenie.  Kwiaty niepozorne w zwisających gronach, wiatropylne, wykształcają drobne owoce, orzeszki roznoszone przez mrówki. Cała roślina pokryta jest parzącymi włoskami, zawierającymi kwas mrówkowy. Surowcem zbieranym do celów leczniczych są liście zbierane przed kwitnieniem oraz korzenie wykopywane jesienią lub wczesną wiosną. Liście pokrzywy zawierają flawonoidy, garbniki, karotenoidy, chlorofile, histaminę, acetylocholinę, seratoninę, fitosterole, śluzy, kwasy, krzemowy, octowy, glikolowy, witaminy A, B2, C, E i K, sole mineralne zawierające; wapń, fosfor, magnez, mangan, żelazo, potas i krzem. Korzenie pokrzywy zawierają kwasy organiczne, lecytynę, sole mineralne, fitosterol, woski, śluzy i inne związki. Pokrzywa używana jest do leczenia ran silnie krwawiących. Chroni przed demonami i urokami. Leczy się nią również średnie i silne zatrucia. Obecnie, gdy znamy skład chemiczny pokrzywy można stwierdzić, że, jest ona jednym z najbardziej wszechstronnych leków ziołowych. Składniki pokrzywy stanowić mogą uzupełnienie brakujących w organizmie niezbędnych substancji w prawidłowej przemianie materii jak, witaminy lub bio pierwiastki. Szczególnie cenne jest krwiotwórcze działanie pokrzywy. Pokrzywa działa łagodnie, moczopędnie i dzięki hamowaniu wtórnej resorpcji w kanalikach nerkowych zwiększa usuwanie chlorków, mocznika i innych szkodliwych produktów przemiany materii. Dzięki witaminie K, flawonoidom i garbnikom pokrzywa działa przeciwkrwotocznie oraz powoduje gojenie uszkodzonych naczyń włosowatych. Stymuluje wydzielanie insuliny i wspomaga mechanizm utrzymania właściwego poziomu cukru w krwi. Zawarta w pokrzywie sekretyna pobudza wydzielanie soków żołądka, trzustki, wątroby i jelit. Stwierdzono, że substancje zawarte w pokrzywie pobudzają wytwarzanie interferonu i antygenów wirusowych, co zwiększa odporność organizmu na tego rodzaju infekcje.Odwary z pokrzywy stosuje się w niedokrwistości, zaburzeniach krzepliwości krwi, w łagodnych stanach zapalnych przewodu pokarmowego i dróg moczowych, skazie moczanowej, w profilaktyce cukrzycy, w chorobie reumatycznej, chorobach skórnych (wewnętrznie i zewnętrznie), przy leczeniu łupieżu i łojotoku, do irygacji w chorobach kobiecych i leczeniu biegunek. Przy stosowaniu preparatów z pokrzywy u niektórych osób mogą się pojawić reakcje alergiczne lub podrażnienie żołądka.

Suszone figi - owoc figowca pospolitego był znany i ceniony za właściwości lecznicze w starożytnych społeczeństwach basenu Morza Śródziemnego i Azji Mniejszej. Obecnie uprawia się wiele gatunków drzewa figowego o owocach w kolorach, zielonym, żółtym lub fioletowym. Świeże, w pełni dojrzałe owoce są bardzo smaczne, chociaż przeważnie są one przetwarzane a zwłaszcza suszone.

Suszone pająki (Araneida) - stawonogi z rzędu zaliczanego do gromady pajęczaków. Posiadają wyraźnie wyodrębniony głowo tułów i odwłok, połączone ze sobą pierwszym segmentem odwłoka, tzw. łącznikiem. Wszystkie pająki posiadają jad wydzielany przez gruczoł jadowy umieszczony w głowo tułowiu. Ujście gruczołu jadowego mieści się w pazurkach stanowiących zakończenie szczęko czułków. Pająki nie przeobrażają się, wzrost następuje w toku kolejnych wylinek. Cechą charakterystyczną pająków są kądziołki przędnie, wydzielające substancję krzepnącą w zetknięciu z powietrzem, służącą do budowy pajęczyny, a także warstwy ochronnej (kokonu), gniazda, kryjówki - niektóre gatunki pająków używają nici pajęczyny do przemieszczania się (babie lato). Pająki prowadzą drapieżny tryb życia, polują głównie na owady, najwięksi przedstawiciele pająków atakują również drobne kręgowce. Ze względu na sposób polowania wyróżnia się pająki: sieciowe, czatujące, biegające i skaczące. W Polsce występuje ok. 720 gatunków pająków spośród ok. 30 tys., rozprzestrzenionych na całej kuli ziemskiej.

Ślaz (Malva) - rodzaj z rodziny ślazowatych (Malvaceae), liczący 30 gatunków z obszarów umiarkowanych półkuli północnej, w Polsce występuje kilka gatunków, przeważnie roślin ruderalnych. Ze względu na znaczne ilości śluzów w zielu, ślazy są cennymi roślinami leczniczymi (m.in. działają wykrztuśnie). Najpospolitszym gatunkiem polskim jest Ślaz dziki (Malva sylvestris), Pokładająca się roślina o fioletowych kwiatach i nerkowatych liściach.

Śledziona szczura - wykorzystywana najczęściej do wzmocnienia działania eliksiru, usuwająca szkodliwe substancje z niektórych roślin.

Śluz gumochłona - oba końce gumochłona wyglądają identycznie i wydobywa się z nich śluz, który się czasami wykorzystuje do zagęszczania eliksirów. Najchętniej je sałatę, ale może się żywić praktycznie każdą rośliną. Wielu czarodziejów ma je, jako roślinki doniczkowe czy zwierzątka domowe.

Tojad Żółty (Aconitum) - rodzaj z rodziny jaskrowatych ok. 300 gatunków roślin zielnych występujących na półkuli północnej. Kwiaty o bardzo charakterystycznej budowie, grzbiecistce, górna działka okwiatu wykształcona w postaci hełmu, wewnątrz którego znajdują się miodniki. Kwiaty barwne, niekiedy bardzo efektowne, zebrane w gęste kwiatostany, niektóre gatunki uprawiane jako rośliny ozdobne. Tojady zawierają silnie trujący alkaloid, akonitynę, stosowany w lecznictwie. Uzyskiwana z Tojadu akonityna i wyciągi z korzenia zastosowane na skórę i śluzówki wywołują mrowienie i pieczenie a ostatecznie znieczulenie. Podane doustnie w bardzo niskich dawkach działają przeciwgorączkowo, zwalniają akcję serca. Preparaty z bulw stosowane są jako leki w chorobach przeziębieniowych przebiegających z gorączką, jako lek o działaniu immunomodulującym (normalizujący zaburzoną funkcję układu immunologicznego), w preparatach homeopatycznych. Nalewki z bulw i akonityna używane są zewnętrznie jako leki przeciwbólowe w neuralgiach.

Werbena (Verbena) -  rodzaj z rodziny werbenowatych (Verbenaceae), ok. 230 gatunków roślin zielnych lub pół krzewów, pochodzących głównie z obszarów tropikalnych i subtropikalnych Ameryki Południowej. Dzięki pięknym, barwnym kwiatom kilka gatunków uprawianych jest jako rośliny ozdobne. Najczęściej spotykana jest werbena żyłkowana (Verbena venosa) z południowej Brazylii i Argentyny, o baldaszkowatych, różnobarwnych kwiatostanach, stosowana jako roślina rabatowa, oraz werbena ogrodowa (Verbena hybrida), używana w lecznictwie.

Woda, H2O - tlenek wodoru, bezbarwna ciecz (w grubych warstwach niebieskozielona), pozbawiona zapachu i smaku. Temperatura topnienia 0°C (może być przechłodzona do temperatury -46°C), temperatura wrzenia 100°C, temperatura krytyczna 374°C, ciepło topnienia (0°C) 6,01 kJ/mol, ciepło parowania (25°C) 44,01 kJ/mol, stała ebuliometryczna 0,512 K-kg/mol, stała kriometryczna 1,86 K-kg/mol, gęstość 1g/cm3, lepkość (20°C) 1,0-10-3 Pa-s, napięcie powierzchniowe (20°C) 72,75 J/m2, przewodnictwo właściwe (18°C) 4,2-10-8 --1cm-1, względna przenikalność elektryczna (20°C) 80,20, moment dipolowy 1,84 D, współczynnik załamania światła (589,0 nm) 1,33.

Na dziś to wszystko. Obejrzyjcie tylko składniki na stoliku i jesteście wolni.
Miłego dnia!
|Minerwa

Historia Magii Lekcja 3

Temat: Magia religijna i świecka.

Magia religijna.
We wczesnych społeczeństwach magia i religia przeplatały się ze sobą. Miliony bogów, duchów czy innych bóstw, dobrych jak i złych, miały kontrolować wszystko na ziemi. Za pomocą czarów chciano w jakimś stopniu kontrolować te zjawiska. Tak samo jak praktykom religijnym tak i czarodziejskim przypisywano pewne rytuały czy ceremonie. Kapłanom przypisywano dostęp do bóstw, jednakże tak samo było w przypadku magów, z tą różnica, że zamiast ich czcić, prosili je o przysługi lub nawet domagali się ich.
Zdarzało się, że magowie jedynie wzywali pomocy bóstw, kiedy rzucali klątwy czy uroki.
Prawie wszystkie formy magii starożytnej opierały się na znajomości tajemniczych imion bogów. Zazwyczaj bywało tak, że bóstwa posiadały dwa "imiona". Pierwsze, znane ogółu społeczeństwa, drugie, znali tylko adepci magii. W pewnym sensie te tajemnicze imiona miały być słowami magicznymi.

Magia świecka.
Magia świecka rozwijała się bardziej gwałtownie niż religijna, choć jej rozwój zaczął się dopiero w średniowieczu. Społeczność czarodziejska bardzo się rozrosła, dlatego nie wszyscy magowie mogli być kapłanami. Dlatego zaczęli sami eksperymentować czarami i postanowili się ujawnić. To był poważny błąd. Normalni ludzie (znani bardziej jako mugole) przestraszyli się rzeczy, których nie rozumieli, i których nie potrafili sobie wytłumaczyć. Zaczęli palić wszystkie osoby, które w jakikolwiek sposób odbiegały od "normalności". Cierpieli na tym głównie oni sami, ponieważ rzadko udawało im się schwytać prawdziwego czarodzieja. Z biegiem lat, stuleci czarodzieje byli coraz bardziej biegli w sztuce posługiwania się czarami. Wielcy czarodzieje pozakładali swoje szkoły, w których postanowili kształcić nowe dzieci, które okazywały czarodziejskie zdolności. Do większości takich szkół przyjmowano tylko te dzieci, które miały za rodziców czarodziei. Powstała w tym czasie brzydka nazwa "szlama". Była to obraźliwa nazwa osób o magicznych zdolnościach, ale urodzonej w rodzinie mugoli (ojciec i matka byli mugolami). Tak więc dzieci zgłębiały tajniki magii pod okiem wykształconych, dorosłych czarodziei.

PRACA DOMOWA
1. Znajdź w dostępnych Ci źródłach, co się działo z pomniejszym bóstwem, które nie chciały spełnić żądań maga po specjalnej ceremonii mającej przywołać ducha.
2. Sporządź notatkę o magicznym słowie.

Odpowiedzi proszę przesyłać na adres mailowy f.hugerman@gmail.com

Historia Magii Lekcja 2

Temat: Wprowadzenie do przedmiotu.

Sama magia powstała dość dawno temu. Jej nazwa („magia”) pochodzi z VI w p. n. e. ze starożytnej Persji, od nazwy tamtejszych kapłanów powszechnie zwanych magami. Ich religijnym przywódcą był Zaratustra, którego naśladowali, zajmując się interpretacją snów, praktykowaniem astrologii i innymi naukami magii. Kiedy poznał ich świat rzymski i grecki, uznano ich za bardzo tajemnicze osoby .Uznawano ich za osoby posiadające nadprzyrodzoną moc. Z biegiem czasu wszelkie zjawiska nadludzkie zaczęto przypisywać działaniu magów i określać mianem magii, a Zaratustrę jej twórcą. Słowo „magic” weszło w użytek

w języku angielskim pod koniec XIV wieku, pochodząc od starofrancuskiego słowa magique.

Oczywiście żadna pojedyncza osoba, czy nawet kultura nie mogła stworzyć magii. Magiczne praktyki były przekazywane z pokolenia na pokolenie w wielu cywilizacjach, m.in. starożytnych Persów, Babilończyków, Egipcjan, Hebrajczyków, Greków i Rzymian. Dzisiejszą formę magii zawdzięczamy wymianie myśli pomiędzy przedstawicielami różnych kultur. Do takich kontaktów dochodziło coraz częściej po III w p. n. e., kiedy to Aleksander Wielki podbił Syrię, Egipt, Babilon i Persję.

Co to właściwie jest Historia Magii ?

Historia Magii to zapis wydarzeń czarodziejów, część tych wydarzeń jest często nie wyjaśniona i pozostaje zagadką… Jest to nauka podobna do mugolskiej Historii, lecz opowiadająca o słynnych czarodziejach, o ich życiu , przygodach itp …

Istnieje wiele klasyfikacji magii. Zasadniczy podział mówi o magii białej (dobroczynnej) i magii czarnej (niszczycielskiej). Magia biała jest praktykowana zazwyczaj dla osiągnięcia dobrego celu, czasami niesie pomoc ludziom i światu w ogóle. Dużo bardziej groźna w skutkach, wręcz naganna moralnie, jest magia czarna. Oprócz tego podziału wszelką magię białą i czarną dzieli się na“wysoką” i “niską”. Magia niska nie wymaga żadnego wykształcenia czy szczególnej inteligencji. Dotyczy zazwyczaj przekazu ustnego, eksperymentów mających charakter “zamawiań”, rzucania uroków itp. Magia“wysoka” wymaga długiego przygotowania i nauki. Nie każdy może zostać magiem, trzeba mieć specjalne zadatki czy predyspozycje. Zdolności magiczne u ludzi są najczęściej wynikiem: dziedziczenia, eksperymentów okultystycznych oraz przekazywania zdolności okultystycznych z jednej osoby na drugą.

Historia Magii Lekcja 1

Temat: Przedmiotowy system oceniania.

Witam wszystkich uczniów! Jestem nowym nauczycielem i może trochę o sobie opowiem. Będę was nauczał Historii Magii, nazywam się prof. Filleus Hugerman, z zawodu jestem uzdrowicielem. Moim celem jest przygotowanie was do Standardowych Umiejętności Magicznych, które (mam taką nadzieję) napiszecie pomyślnie. Nie tylko z Historii.
Zdaję sobie sprawę, iż ten przedmiot może być przez was nie lubiany, dlatego postaram się w jak najprostszy sposób przekazać wam wiedzę. Lekcje będą odbywać się co tydzień.


Sposoby i formy oceniania
1. Sprawdziany pisemne.
2. Kartkówki.
3. Referat.
4. Dłuż sza praca pisemna przygotowana w domu.
5. Prace domowe.
6. Analiza źródeł róż nego typu.
7. Znajomość mapy.
8. Aktywność.

Skala ocen wraz z progami procentowymi
Wybitny (W) - 100%
Powyżej oczekiwań (P) - 93-99%
Zadowalający (Z) - 74-92%
Nędzny (N) - 61-73%
Okropny (O) - 41-60%
Troll (T) - 40%

Progi są wysokie, ale takie same obowiązują na SUMach i OWUTeMach.

Plan nauczania dla klasy 1
1. Wprowadzenie do przedmiotu.
2. Magia religijna i świecka.
3. Magia prehistoryczna.
4. Symbole Magiczne.
5. Pierwsze szkoły magiczne.
6. Ministerstwo Magii.
7. Pracownicy Ministerstwa i Wizengamot.
8. Azkaban.
9. Magia Naturalna i Rytualna.
10. Merlin.
11. Nicolas Flamel.
12. Morgana.
EGZAMIN PO KLASIE PIERWSZEJ

W razie pytań podaję swój email f.hugerman@gmail.com

Zaklęcia i Uroki - Lekcja 10

Temat: Współczesny podział zaklęć.

Witam na naszych już (niestety) przedostatnich zajęciach z Zaklęć i Uroków w klasie pierwszej. Dzisiaj omówimy sobie współczesny podział zaklęć. Nie ma co przedłużać, zaczynajmy!

Zaklęcia dzielimy w następujący sposób:

a) zaklęcia niewybaczalne,
b) zaklęcia obrony przed czarną magią,
c) zaklęcia zwykłe- są zaklęciami stosowanymi przez czarodziejów na co dzień. Takie zaklęcia są otwarte dla każdego czarodzieja i każdy powinien je mniej więcej znać. Są one najpowszechniejsze i ich liczba sięga kilkuset (przy czym ta liczba wciąż rośnie!). Wyróżniamy trzy rodzaje zaklęć zwykłych:
d) przeciwzaklęcia, jak sama nazwa wskazuje są zaklęciami przeciwnymi w działaniu do innych. Dzięki nim możemy cofać wcześniejsze czary i przez to przeciw zaklęcia są nieodłącznym elementem życia czarodzieja. Aż trudno sobie wyobrazić życie bez nich. Wyróżniamy dwa rodzaje przeciw zaklęć:

- Stałe - Używane przez czarodziei od wieków. Do ich rzucenia nie trzeba mieć nawet różdżki, rzucamy je na jakiś przedmiot, który ma wykonać daną czynność. Oto lista zaklęć stałych. Zazwyczaj są one wypowiadane w trybie rozkazującym.
MIESZAJ
POUKŁADAJ
NALEJ
WYPRASUJ
- Pomocne 

- Są to te zaklęcia, które pomagają nam w życiu codziennym upraszczając je w miarę możliwości, np.:
ACCIO - zaklęcie przywołujące wybraną rzecz (łac. Accio `przywołać`).
LUMOS - zaklęcie, które powoduje, że zapala się światełko na końcu różdżki i oświetla pomieszczenie.
CONCALEFACIO - zaklęcie rozgrzewające.
COOLOPORTUS - zaklęcie zamykające drzwi.
MOBILIARBUS - zaklęcie powodujące przemieszczanie się przedmiotów.
EVANESCO - pod wpływem tego zaklęcia znikają przedmioty i eliksiry.
MOLLIO - zaklęcie zmiękczające.
FLIPENDO - zaklęcie powodujące przesunięcie lub odpychanie przedmiotów.
SOLIDE - zaklęcie powodujące zgęstnienie.

- Waleczne - Są to zaklęcia, które pomagają nam w walce, pojedynku magicznym i są stosowane do obezwładniania przeciwnika. Oto lista zaklęć walecznych:
PROTEGO - zaklęcie tarczy, powoduje wytworzenie tarczy ochronnej, która odbija zaklęcia.
TRANTALLEGRA - zaklęcie, które wywołuje taniec przeciwnika wbrew jego woli, zmusza nogi do tańca.
IMMOBILLUS - zaklęcie unieruchamiające, spowalniające.
COLAPHUS - zaklęcie uderzające niczym pięść.
INCANCERUS - zaklęcie powodujące wytworzenie grubych lin, które zwiążą przeciwnika.
FURNUNCULUS - zaklęcie parzące.
FINITE INCANTATEM - zaklęcie niwelujące działanie poprzednio rzuconego.
COMPESCO - zaklęcie owijające niewidzialnym sznurem.
CONJUNCTIVITUS - zaklęcie, które działa na oczy (oślepia).

- Uzdrawiające - Są to te przeciw zaklęcia, które uzdrawiają nas z zaklęć walecznych. Oto lista przeciwzaklęć uzdrawiających:
ENERVATE - zaklęcie przywracające przytomność, niweluje skutki zaklęcia oszałamiającego, przeciw zaklęcie do Drętwoty.
QUIETUS - przeciw zaklęcie do Sonorus (cisza), powoduje zmniejszenie siły głosu do normalnego poziomu.
ALIUS CRETUM - przeciw zaklęcie do FURNUNCULUS, powoduje, że grzyby znikają z powierzchni ciała.
CHOREA DEMOROR - przeciw zaklęcie do TARANTALLEGRA, powoduje, że nogi zatrzymują się w miejscu.

- Cofające - Są to te przeciw zaklęcia, które cofają zaklęcia pomocne. Oto lista przeciw zaklęć cofających:
DELETRIUS - zaklęcie powodujące zniknięcie tego, co wyczarowała różdżka, przeciw zaklęcie do PRIORI INCANTATEM.
NOX - gasi światło na końcu różdżki, przeciw zaklęcie do LUMOS.
REDUCIO- zaklęcie pomniejszające, jest przeciw zaklęciem do ENGORGIO.
APARECJUM - zaklęcie, które powoduje, że widzialnym staje się to, co było niewidzialne, przeciw zaklęcie do DISILLUSION.
COOLOPORTUS - zaklęcie zamykające drzwi, przeciw zaklęcie czaru ALOHOMORA.

Ciekawostka Zapewne zauważyliście, że nie ma przeciwzaklęć do zaklęć stałych.. tak naprawdę to tylko dlatego, że zaklęcia stałe mają tylko jedno przeciw zaklęcie, którego formułka brzmi PRZESTAŃ!

Z ostatniej kartkówki 6 punktów poleciało do Gryfonów oraz 5 punktów do Ślizgonów :)

/Every

Zaklęcia i Uroki - Lekcja 9

Temat: Podział Czarów według Magicznej Trójki.


Podział czarów według Fudulusa -Fudulus żył w czasach starożytności (542p.n.e.-103n.e.) Zamieszkiwał na południu Cesarstwa Rzymskiego, gdzie dzięki swoim obserwacjom, dokonał ważnego odkrycia. Przyczyniło się ono do powstania pierwszego podziału magii na świecie. Pewnego razu skłóceni magowie walczyli pomiędzy sobą używając pierwszych prymitywnych zaklęć. Wtedy to właśnie Fudulus zauważył, że magia, którą stosowali była na przemian: dobra i zła. Niestety z niewiadomych powodów nie powiedział nikomu o tym odkryciu. Spisał to w kilku księgach. Przed swoją śmiercią zakopał je w miejscu walki ów czarodziei. W roku 115 n.e. zostały one odnalezione przez grupę magów. Dzięki notatkom Fudulusa wyszła ustawa zatwierdzająca pierwszy na świecie  podział magii na czarną i białą.

Podział czarów według Marka Stasińskiego - Pan Marek Stasiński żył w Baroku (1550-1603; mieszkał w Gnieźnie). Dla niego podział magii według Fudulusa był niedokładny i dlatego wyznaczył swój własny. Niestety w czasie kiedy żył, czarodzieje byli skrajnymi konserwatystami i nie tolerowali zmian w czymkolwiek. Za swój nowy pogląd został stracony (a dokładniej spalony na stosie). Jednak wiele lat po śmierci Stasińskiego, jego nauki nadal były kontynuowane przez innych czarodziei. W roku 1731 została wprowadzona ustawa o nowym rodzaju podziału magii, który mówił, iż magia dzieliła się na magię: białą (ognia, ziemi, wody, wiatru, zwyczajną) i czarną (uroki i klątwy).

Podział czarów według Eomunda Flame'a - Podział Stasińskiego nie utrzymał się jednak długo. Kolejny czarodziej - Eomund Flame (1781-1901; mieszkał w Londynie) przez całe swoje życie badał różne aspekty magii i jej przeróżne rodzaje. Doszedł do pewnych wniosków, ale swoje odkrycia pogłębiał i rozszerzał. W końcu w roku 1864 ogłosił swoją nową teorię na temat rodzajów magii i za swoje odkrycie dostał prestiżową nagrodę "Złotego Wynalazcy". Według jego teorii magia dzieliła się, i dzieli na: 
1) zaklęcia: zwykłe, przeciwzaklęcia, zaklęcia niewybaczalne, 
2) zaklęcia potężne, zaklęcia obrony przed czarną magią, uroki, przeciwuroki i klątwy.

Dostępna jest już kartkówka z RÓŻDŻEK :) Zachęcam do wypełniania i zdobywania punktów.

/Every

Transmutacja – Lekcja 7

Zajmijcie swoje miejsca, wyjmijcie pergaminy. Proszę już nie rozmawiać.